وقتي كه فلاسفه و دانشمندان اروپايي در قرن هجدهم به دفاع از حقوق فرد پرداختند و دروازه هاي حريت و آزادي را به روي افراد گشودند در جامعة اروپا تمدن فاسدي حكومت مي كرد. اين حكومت از تركيب نظام اخلاقي ، فلسفة زندگي مسيحيت، و نظام فئوداليستي تشكيل شده بود. اين سه عامل خارجي روح بشريت را به قيود سنگين و غير طبيعي محدود ساخته بود.

نظرياتي را كه دانشمندان نوين اروپا براي از بين بردن اين نظام فاسد و ايجاد نظام پيشنهاد كرده بودند به شكل انقلاب كبير فرانسه عرض اندام كرد تا آنكه بعد از گذشت زمان روزگار به شكل موجود فعلي در آمد تا جايي كه نظرات اساسي و اصولي بنيان اجتماعي اروپاي نوين بصورت سه اصل زير تدوين شد: 1- مساوات بين زن و مرد 2- آزادي زنان در امور زندگي 3- اختلاط و آميزش مطلق بين زن و مرد.

آنان از معني مساوات چنين فهميدند كه بايد زن و مرد در امور بشري و ارزش اخلاقي مساوي باشند و زن در زندگي اجتماعي همان اعمالي را انجام دهد كه مرد انجام مي دهد و همانطور كه مردان در سابق از قيود اخلاقي آزاد بودند زنان نيز از همان بي بند و باري برخوردار باشند. اين برداشت غلط از مساوات زن را از اداي وظيفة فطري و طبيعي اش كه بقا و ادامه نسل بشر است نه تنها غافل بلكه منحرف ساخت و تمام ابعاد وجودي او را از حركات و اعمال سياسي، اقتصادي، و اجتماعي به خود مشغول ساخت و شخصيت فطري او را از بين برد. موضوع انتخابات و وظايف رسمي، رقابت با مردان در تجارت و صنايع آزاد، شركت در مسابقات ورزشي، تئاتر، مجالس رقص و لهو و لعب و ديگر اسباب تفريح كه دستاورد اين تمدن ظاهر فريب مي باشند و حيا مانع از ذكر آنها مي گردد و او را از وظيفة اصلي اش باز داشت و او را از انجام برنامة زندگي اش كه قبول تكاليف زندگي زناشويي، تربيت اطفال، سر و سامان دادن به خانواده بود بازداشت.

استقلال زنان در امور زندگي و مسائل اقتصادي باعث بي نيازي آنان از مردان گرديد. قاعده و رسم قديم بر اين بود كه مرد در بيرون از خانه كار مي كرد و زن مشغول تدبير امور منزل مي گرديد ولي اين نظريه در عصر جديد تغيير كرد و مرد و زن هر دو به كار پرداختند و هتل ها و شركت ها جاي خانه را گرفتند. بنابراين ديگر رابطه و نيازي جز ارضاي غريزة حيواني شهوت بين زن و شوهر باقي نماند و كاملا واضح است كه فقط ارضاي غريزة حيواني زن و مرد را مجبور نمي سازد كه در يك خانه زندگي نمايند و زندگي زناشويي مستمر و هميشگي داشته باشند. زيرا زني كه خودش كار مي كند و همة كارهاي خودش را انجام مي دهد در زندگي روزانه اش نياز به سرپرست ندارد كه از او فرمان ببرد . اين زن به خود مي گويد براي چه با چنين مردي ازدواج كنم؟ و چرا خودم را بي خود به تحمل قيدهاي اخلاقي و بار سنگين قانون سازم؟ در ضمن تفكر معصيت و گناه و ندامت نيز با از بين رفتن دين در اذهان ، رنگ باخته است و از طرف اجتماع هيچ خطري را احساس نمي كنند بلكه اجتماع آنان را براي اين برنامه ها تشويق مي كند. آخرين چيزي كه اين زنان از آن خوف دارند فرزندي است كه از اين طريق بوجود مي آيد ولي وسائل امروزي اين خوف و هراس را نيز از بين برده است ابتدا از وسائل جلوگيري از بار داري، و اگر مؤثر واقع نشد سقط جنين و اگر نشد كشتن يا رها كردن نوزاد در كوچه ها و بازارها...