*******************

از شاعر به مادرش

*******************

الا مادر تو عمرت صرف بهبودی ما کردی

که  تا   مارا  برمز   زندگانی  آشنا  کردی

 به طفلی دست بی رحم فلک زارو یتیمم کرد

برای   رفعت  ما  کوشش  بی  انتها  کردی

برادر خواهر  من هم  ضعیف و  نتوان  بودند

حیات  خویشتن  را  وقف  آرامیء   ما کردی

به چنگ دیو جهل و فقرو نادانی اسیر بودیم

کشیدی  رنج بی  اندازه  تا مارا رها کردی

دغا  راهی  ندارند  در  ضمیر  ما  زفیض  تو

تو مارا  رهنمونی  جانب  صدق و صفا کردی

تمنی  میکنم  مادر  برایت  دایم   از   یزدان

بدارد  تا  ابد  روشن   دلت  با تا بش  ایمان

برای  خدمت  مازنده   شبها   را سحر  کردی

زخواب و استراحت یک قلم صرف نظرکردی

نبودی ای  فرشته  لحظهء  از حال  ما  غافل

که تا پرورده مایان را تو با خون جگر کردی

برای  ما  همیشه  پند   دادی   کسب  دانش  را

نه  مادر  وار  کوشش  بلکه  مانند   پدر کردی

همه رنج و محن را جز ‌ءی و نا چیز پنداشتی

که تا مارا زفیض علم و دانش بهره ور کردی

در ایام جوانی عیش و نوش و  راحت  خو درا

فدای ما  نمودی  تا که  خود را مشت پر کردی

الهی  جای  تو مادر  به  فردوس   برین  باشد

نصیبت  سایهء  طوبی  و شیر و  انگبین  باشد

بنازم   فکر   و  تد  بیر   ترا  ای  مادر   افغان

که  نگذاشتی  مرا  بیکاره و  تن  پرور  و نادان

فدایی  گر  نباشد  والدین   در   بارهء    فرزند

نباشد  تربیت  دادن  به  اوشان  ساده و  آسان 

بنای   شهر سازی   آنقدر  مشکل  نمی   باشد

ولی  مشکل  بود  تربیت   یک فرد  با  وجدان   

به سوی علم و فن دایم  تو  مارا  رهنما  بودی

همی  خواهم   زخالق  از برایت جنت رضوان

در ین عصر یکه مردم در فضا هستند در پرواز

به  حال  جهل  و  نادانی   ندارد  زندگی  امکان

زفیض علم یا رب  مادران  را بهره ور خواهم

همه   فرزند  افغان  را  (امین) و  با هنر خواه

 شعر از : مرحوم الحاج غلام محی الدین (( امین نوابی ))